هرچند قصد قربت در آن نباشد حاصل شده و تكليف و وجوب از عبد ساقط مىشود . مثلا وقتى مولى به عبدش بفرمايد : « جئنى بالماء » و عبد هم آب را براى او بياورد ، اتيان مأمور به كرده و وجوب از گردن او ساقط شده است . ولى در وجوب تعبّدى ، قصد قربت شرط بوده و تنها اتيان مأمور به كافى نيست . يعنى عبد علاوه بر اتيان مأمور به بايد آن را با قصد قربت به مولى اتيان كند كه اگر اتيان كند ولى قصد قربت نكند عملش صحيح نبوده و تكليف و وجوب از او ساقط نمىشود . مثلا در امر به صلاة ، امر به زكات و غيره وقتى نماز صحيح بوده و تكليف از مكلّف ساقط مىشود كه علاوه بر انجام اركان مخصوصه ، آن را به قصد قربت و براى خداوند انجام دهد .